« وَمَنْ اَبْصَرَ بِهَا بَصَّرَتْهُ ، وَمَنْ اَبْصَرَ اِلَيْهَا اَعْمَتْهُ » ( و كسى كه به وسيله دنيا نگريست دنيا او را آگاه و بينا كرد ، و كسى كه به خود دنيا نگريست دنيا او را كور كرد . ) « ابصر بها » با « ابصر اليها » فرق دارد ، « ب » در « بها » براى سببيّت است ، يعنى اگر به سبب و به وسيله دنيا نگاه كند او را بصير و بينا مىكند ، دنيا را عينك قرار دهد و با آن واقعيات را ببيند ، در آن صورت حقايق را مىبيند ، مال دنيا براى او عبرت است ، مقام دنيا براى او عبرت است ، سرمايه داران و زورمداران براى او عبرت مىشوند ، و هرچه از زر و زيور دنيا مىبيند همه براى او وسيله عبرت است . امّا اگر « اليها » باشد ، يعنى به سوى او توجّه كند و با نظر شيفتگى به دنيا نگاه كند آن وقت است كه چشم دلش كور مىشود و بىوفايىِ دنيا را نمىبيند . مرحوم سيّد رضىّ در مورد زيبايىِ اين دو جمله حضرت كه فرموده « من ابصر بها بصّرته ، و من ابصر اليها اعمته » و هدفى كه حضرت از معناى آنها داشته كلامى دارد : شخص متأمّل اگر در فرمايش حضرت : « من ابصر بها بصّرته » تأمّل كند زير آن معناى اعجاب انگيز هدف عميقى را مىيابد كه عمق آن درك نمىشود ، بهويژه اگر جمله : « و من ابصر اليها اعمته » به آن ضميمه شود ، زيرا بين آن دو فرق واضح و روشن و عجيب و آشكار مىيايد . والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاته